De Zuur-Basebalans en Hoe Onze Voeding Deze Beïnvloedt
De zuur-basebalans van ons lichaam is een kwetsbaar en complex systeem, cruciaal voor verschillende metabole processen, dat door onze voeding wordt beïnvloed.
Wat is de Zuur-Basebalans?
De zuur-basebalans van ons lichaam is een kwetsbaar en complex systeem dat verbonden is met een verscheidenheid aan verschillende metabolische processen. Een evenwicht tussen basen en zuren in ons lichaam is essentieel, omdat alle lichaamsfuncties alleen soepel kunnen verlopen als er een constante pH-waarde wordt gehandhaafd. Om dit evenwicht te behouden, heeft ons lichaam speciale bufferm mechanismen die de pH-waarde strikt tussen 7,35 en 7,45 reguleren. Zelfs de kleinste afwijkingen kunnen ervoor zorgen dat enzymen niet goed functioneren en bepaalde metabolische processen minder optimaal verlopen.

Als de pH-waarde boven een fysiologische grens stijgt en verder verschuift naar het basische gebied, spreekt men van alkalose of alkalinisatie. Daarentegen, als de pH-waarde onder de fysiologische grens zakt en een zuurdere waarde aanneemt, wordt dit acidosis of overzuurvorming genoemd. Beide kunnen ernstige gezondheidsproblemen met zich meebrengen, want een evenwichtige zuur-basebalans is onmisbaar voor de functie van onze cellen en voor de gereguleerde werking van ons hele metabolisme. Onze zuur-basebalans kan verstoord worden door bijvoorbeeld intensieve vasten, intensieve lichamelijke activiteit, verhoogde alcoholconsumptie, of de aanwezigheid van diabetes mellitus.
De Buffersystemen van Ons Lichaam
Cruciaal voor de regulatie van onze zuur-basebalans zijn de longen en de nieren. Door middel van een meer of minder sterke uitademing van CO2 (koolstofdioxide) met de uitgeademde lucht kunnen de longen zowel een alkalinisatie als een verzuring van het weefsel tegengaan. Dit buffervormingsproces wordt ondersteund door de activiteit van de nieren. Zij leveren een belangrijke bijdrage aan het instellen van de concentratie van het zogenaamde bicarbonaat (HCO3-), dat een van de belangrijkste bufferstoffen in ons lichaam is. In geval van verzuring kan bicarbonaat vrije H+-ionen opnemen en neutraliseren. Fosfaat en ammonium werken op dezelfde manier. De opgenomen "zure" H+-ionen worden uiteindelijk eenvoudig via de urine uitgescheiden.
Samenvattend werken de longen en nieren nauw samen bij de regulatie van het zuur-base-evenwicht en dragen zij bij aan het handhaven van de pH-waarde
- door de uitscheiding van CO2 via de ademhaling,
- door de uitscheiding van H+-ionen via de urine, en
- door de heropname van bicarbonaat (HCO3-) in de nieren.
Hoe Worden Zuren Gevormd?
Zuren ontstaan vooral tijdens de stofwisseling van eiwitten en hun bouwstenen, de aminozuren, en moeten uit ons lichaam worden uitgescheiden. Verschillende mechanismen en systemen staan ons lichaam hiervoor ter beschikking. Als deze echter overbelast zijn en het organisme de vrijkomende zuren niet meer voldoende kan afbreken, accumuleren ze in het lichaam en komt het tot een overzuurvorming, de zogenaamde metabolische acidose.
Onze huidige westerse voeding wordt steeds gekenmerkt door een hoog aandeel van dierlijke voedingsmiddelen, zoals vlees, vis, melk en melkproducten en eieren, en daarmee ook door een hoog eiwitgehalte. Plantaardige voedingsmiddelen, die rijk zijn aan vitamines en mineralen en relatief weinig eiwitten bevatten, komen daarentegen veel te weinig op ons bord. Dit leidt er in het algemeen toe dat onze voeding de neiging heeft om meer zuren dan basen in ons lichaam te laten ontstaan en de verhouding snel uit balans kan raken.
Overzicht van Voedingsmiddelen: Zuren- en Basenvormers
Elk voedingsmiddel bestaat uit talloze ingrediënten die in verschillende hoeveelheden aanwezig zijn en ook anders worden gemetaboliseerd. Zuren ontstaan voornamelijk tijdens de afbraak van aminozuren, de bouwstenen van eiwitten. Eiwitrijke voedingsmiddelen, en daarmee rijk aan aminozuren, zijn vooral voedingsmiddelen van dierlijke oorsprong, zoals vlees, melk, eieren en daaruit vervaardigde producten. Ze worden dus geclassificeerd als zuurvormers. De meeste plantaardige voedingsmiddelen bevatten daarentegen minder eiwitten en meer basische mineralen, zoals natrium, kalium, magnesium en calcium, waardoor ze als basenvormers worden beschouwd.
Overigens: Zoute drop bevat ammoniumchloride, dat in grotere hoeveelheden de normale ionenbalans beïnvloedt en zelfs kan leiden tot metabolische acidose.
Of een voedingsmiddel als zuur of basisch wordt geclassificeerd, kan echter niet aan de smaak van het voedingsmiddel worden afgeleidt. Had je gedacht dat de zuur smakende citroen eigenlijk tot de basische voedingsmiddelen behoort? De onderzoekers Remer en Manz hebben daarom een waarde ontwikkeld waarmee het effect van afzonderlijke voedingsmiddelen op de zuur-basebalans kan worden beoordeeld. Dit is de PRAL-waarde ("potential renal acid load"). Het weerspiegelt de potentiële zuurbelasting van de nieren en geeft aan hoe hoog de zuur uitscheiding via de nieren is bij de consumptie van 100 g van het betreffende voedingsmiddel. Voedingsmiddelen met een negatieve PRAL-waarde zijn alkaliserend, voedingsmiddelen met een positieve PRAL-waarde zijn zuurvormend.
In de tabel vind je een overzicht van de gemiddelde PRAL-waarden van verschillende voedingsgroepen.
Opgelet: De PRAL-waarden zeggen aanvankelijk niets over de pH-waarde van een voedingsmiddel. Ze geven slechts de basen- of zuurvormende neiging aan in het kader van de stofwisseling in ons lichaam.
| Gemiddelde PRAL-waarden van Verschillende Voedingsgroepen | |
| Voedingsgroep | PRAL (mEq per 100 g voedingsmiddel) |
Fruit & Sappen![]() |
-3,1 |
Groenten |
-2,8 |
Vetten & Oliën![]() |
0 |
Melk & Zuivelproducten |
+1,0 |
Brood![]() |
+3,5 |
Pasta, Spaghetti |
+6,7 |
Vis![]() |
+7,9 |
Kaas (< 15 g Eiwit per 100 g) |
+8,0 |
Vlees & Vleesproducten![]() |
+9,5 |
Kaas (> 15 g Eiwit per 100 g) |
+23,6 |
Alkaliserende, oftewel basenvormende voedingsmiddelen zijn plantaardige voedingsmiddelen zoals fruit, groenten, salades en vruchtensappen. In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, bevatten citrusvruchten bijzonder veel basische mineralen die worden gemetaboliseerd tot bicarbonaat. Mineralenrijke waters die rijk zijn aan bicarbonaat hebben ook een alkaliserend effect. Vooral dierlijke voedingsmiddelen en producten daarvan zijn zeer rijk aan eiwitten en worden daarom als zuurvormende voedingsmiddelen beschouwd. Verschillende sulfaatrijke voedingsmiddelen, zoals brood en gebak - die vooral de zwavelhoudende aminozuren cysteïne en methionine bevatten - en fosforhoudende dranken van bekende fabrikanten vallen ook in deze categorie.
Vraag je je af waarom vetten en oliën een gemiddelde PRAL-waarde van nul hebben? Dat komt simpelweg omdat ze vrijwel geen eiwitten of mineralen bevatten, en dus geen potentieel zuur- of basenvormende componenten aanwezig zijn.
In een wetenschappelijke studie zijn verschillende voedingsvormen en hun effecten op de zuuruitscheiding met de urine gemeten. De onderzoekers kwamen tot de conclusie dat een lacto-vegetarisch dieet, waarbij zuivelproducten en honing worden gegeten maar geen vlees, vis of eieren, de laagste zuurbelasting veroorzaakt. Een gemiddelde zuuruitscheiding vond plaats bij een dieet met een gematigd eiwitgehalte, terwijl de hoogste zuuruitscheiding resulteerde uit een eiwitrijke voeding.*
Bronnen
- Quelle-1

Groenten
Melk & Zuivelproducten
Pasta, Spaghetti
Kaas 
Kaas