Elektroacupunctuur volgens Dr. Voll
EAV, de afkorting van elektroacupunctuur volgens Dr. Voll, is een methode die door Dr. Voll al in de jaren 70 en 80 brede verspreiding en acceptatie kreeg in natuurgeneeskundige praktijken. Het begrip is echter veel ouder en gaat terug op de Franse arts Roger de la Fuye, die in 1890 werd geboren en het eerste bekende elektroacupunctuurapparaat ontwikkelde.

De methode berust op de theorie dat acupunctuurpunten een hogere huidweerstand hebben dan het omliggende weefsel. Nadat normaalwaarden waren vastgesteld, kon men in een eerste stap de verschillende acupunctuurpunten onderzoeken en vaststellen of de waarden binnen het normale bereik lagen of naar boven of beneden afweken.
Dan volgt de tweede stap, waarbij verschillende teststoffen via plaatsing in een speciale testhouder in het meetcircuit worden opgenomen. Zo kan men vaststellen of de meetwaarde verandert, of anders gezegd, of deze teststof de regulatie van het acupunctuurpunt ondersteunt. Achter deze theorie ligt de aanname dat alle stoffen een eigen trilling hebben waarmee we al dan niet in resonantie komen.
Resonantie
Resonantie is bijvoorbeeld bekend uit de muziek. Stel u voor dat u een stemvork in uw hand hebt. In de ruimte staan vlakbij andere stemvorken die verschillend gestemd zijn. Als u nu uw stemvork aanslaat, begint de stemvork die hetzelfde gestemd is ook te trillen, zonder dat u die aanraakt. De andere, anders gestemde stemvorken gaan niet meetrillen.
Dit geldt ook voor andere instrumenten en bij mensen werkt het vergelijkbaar. Sommige mensen lopen we voorbij zonder hen op te merken; bij anderen worden we meteen alert zodra ze de ruimte binnenkomen.
Volgens de theorie kan men zich de EAV op een vergelijkbare manier voorstellen. Als er in de testhouder een stof zit die de zelfgenezing niet stimuleert, verandert de meetwaarde niet. Zit er echter een stof in die precies overeenkomt met wat het lichaam op dat moment dringend nodig heeft, dan springt een pathologische of afwijkende meetwaarde meteen terug naar het normale bereik. In de testhouder kunnen zowel materiële stoffen zoals plantenstoffen of micronutriënten worden geplaatst als energetische stoffen zoals homeopathische middelen en spagyrische preparaten. Deze laatste slaan grofweg een brug tussen kruidengeneeskunde die uitsluitend op werkzame stoffen berust en de meestal energetisch-informatieve homeopathie.
Ervaren therapeuten helpt dit doorgaans snel te herkennen of het lichaam eerder een informatieve of een materiële behandeling nodig heeft. Afhankelijk van het testresultaat kan de therapeut vervolgens rechtstreeks uit de stoffen die in de test positieve veranderingen gaven een behandelconcept samenstellen. De methode wordt in natuurgeneeskundige praktijken gebruikt om het regelvermogen van meridianen in te schatten en diagnostische zekerheid te verkrijgen, bijvoorbeeld door voedingsmiddelen, belasting door bepaalde bacteriën en virussen en stoorvelden in de mond te testen, maar ook om de best mogelijke individuele medicatie voor de patiënt te bepalen.
De bioresonantiemethode
De bioresonantiemethode hoort hierbij, maar moet toch enigszins worden onderscheiden. Het woorddeel ‘bio’ betekent hier dat de gebruikte apparaten met lichaamseigen trillingen werken. Daarachter ligt de theorie dat we gezonde trillingen in ons hebben, zoals zelfgenezende krachten, informatie van micronutriënten en gezonde lichaamscellen, maar ook ziekmakende informatie, bijvoorbeeld virussen, bacteriën en giftige stoffen. Met bioresonantieapparaten zouden enerzijds schadelijke frequenties moeten worden opgespoord en fysisch veranderd. Dit heeft in de praktijk geleid tot gebruikelijke uitdrukkingen zoals dat een bepaalde allergie is ‘gewist’. Anderzijds zouden de positieve trillingen moeten worden versterkt en zo ook de zelfgenezing van het lichaam worden ondersteund.
Met dergelijke apparaten kunnen slechts in beperkte mate uitspraken over hoeveelheden worden gedaan, omdat het om een functionele test gaat. Bijvoorbeeld: een patiënt reageert in de test op de frequentie van een vitamine C-preparaat uit acerolakersen. De test kan alleen bepalen of een frequentie het lichaam al dan niet helpt de zelfgenezing te stimuleren. Men kan echter niet zeggen of er een sterk of licht vitamine C-tekort bestaat, of dat er door infectiegolven of stress een verhoogde behoefte is. Daarom combineren veel moderne natuurgeneeskundige praktijken de verschillende resonantiemethoden ook met laboratoriumdiagnostiek om de testresultaten te optimaliseren en de diagnostiek uitgebreider te maken.
Een holistisch concept

De verschillende resonantiemethoden zijn uit veel natuurgeneeskundige praktijken niet meer weg te denken, omdat ze een extra dimensie toevoegen aan de anamnese en laboratoriumdiagnostiek.
Via de anamnese, het uitgebreide gesprek, krijgt de therapeut op persoonlijk niveau toegang tot de patiënt. Laboratoriumdiagnostiek levert meetwaarden over het lichaam die informatie geven over bepaalde verhoudingen en voorzieningstoestanden van de patiënt. Met resonantiemethoden krijgt de therapeut uiteindelijk aanvullende informatie over de regulatie en het regelvermogen van de patiënt. Zo ontstaat een holistische benadering die niet alleen systematische diagnostiek mogelijk maakt, maar ook het gericht afleiden van individueel afgestemde behandelmaatregelen.



