Zink in voedingssupplementen
Zink behoort tot de populairste voedingssupplementen en de verscheidenheid aan producten is dan ook groot. Deze verschillen niet alleen in dosering, maar ook in de gebruikte zinkverbindingen. Welke dat zijn en of deze de kwaliteit van het voedingssupplement beïnvloeden, hebben we in dit artikel voor u samengevat.
Zink en de voorschriften van de levensmiddelenwetgeving
In de Europese Unie regelen EU-richtlijn 2002/46/EG en Verordening (EG) nr. 1170/2009 welke vitaminen en mineralen, en in welke vorm, voor de productie van voedingssupplementen mogen worden gebruikt. Voor zink zijn 16 verschillende verbindingen toegestaan, die duidelijk verschillen in hun biologische beschikbaarheid. Toegestaan zijn:
- Zinkacetaat
- Zink-L-ascorbaat
- Zink-L-aspartaat
- Zinkbisglycinaat
- Zinkchloride
- Zinkcitraat
- Zinkgluconaat
- Zinklactaat
- Zink-L-lysinaat
- Zinkmalaat
- Zink-mono-L-methioninesulfaat
- Zinkoxide
- Zinkcarbonaat
- Zink-L-pidolaat
- Zinkpicolinaat
- Zinksulfaat
De biologische beschikbaarheid van zinkverbindingen
Als we naar de biologische beschikbaarheid van de afzonderlijke stoffen kijken, wordt duidelijk dat vooral de organische verbindingen (-citraat, -acetaat, -lactaat, -gluconaat en -bisglycinaat) goed door het lichaam kunnen worden opgenomen en benut. Niet zonder reden worden vooral zinkgluconaat en zinkbisglycinaat vaak in voedingssupplementen gebruikt. Een vergelijking tussen beide laat voor bisglycinaat een 43 % hogere biologische beschikbaarheid zien dan voor gluconaat. Daarnaast onderscheidt zinkbisglycinaat zich door een bijzonder goede verdraagbaarheid, waardoor het uitstekend geschikt is als dagelijkse verrijking van de voeding en volgens ons de ideale zinkverbinding is. Let vóór aankoop dus niet alleen op de samenstelling van het product, maar vooral op de aanwezige zinkverbinding. Want alleen als het lichaam deze goed kan benutten, biedt het supplement u daadwerkelijk meerwaarde.
Kunt u te veel zink innemen?
Zoals voor alle vitaminen en mineralen bestaat ook voor zink een aanbevolen inname die niet mag worden overschreden. Deze bedraagt 25 mg per dag. Een te hoge zinkinname kan leiden tot maag-darmklachten, hoofdpijn en huidreacties. Op lange termijn belemmert ze de opname van koper in het menselijk lichaam, dat een belangrijke functie heeft in de ijzerstofwisseling. Bij een gelijktijdig lage koperinname kan zo bloedarmoede ontstaan.
Zijn er wisselwerkingen tussen zink en medicijnen?
Bij gelijktijdige inname kan zink de werking van bepaalde antibiotica en de opname van het schildklierhormoon L-thyroxine en van bisfosfonaten verminderen; die laatste worden bij osteoporose gebruikt. Penicillamine, een geneesmiddel voor de behandeling van reumatoïde artritis, kan op zijn beurt de zinkopname belemmeren. Deze wisselwerkingen kunnen worden voorkomen door tussen de inname van de medicijnen en de inname van zink minstens twee uur te laten.



